Polska racja stanu: kto naprawdę nami steruje i w czyim interesie?

Istnieją trzy rodzaje  systemów cybernetycznych w odniesieniu do sterowania państwami, tj. system sterowny, system samosterowny i system autonomiczny.

Różnią się one: organizatorem, czyli tym kto tak naprawdę rządzi danym krajem, kto nim steruje, posiadaniem lub nie – programu, oraz posiadaniem lub nie – wszelakich instytucji państwowych z uwzględnieniem tego, że jeśli one istnieją, to w czyim interesie te instytucje działają.

Aby zorientować się do którego systemu należy dany kraj, trzeba zadać sobie kilka pytań:

Kto jest organizatorem czyli sterującym danym krajem? Kto tak naprawdę nim rządzi?

W czyim interesie jest sterowany dany kraj? Czyli kto czerpie zyski z rozwoju i zasobów danego kraju?

Kto posiada program rozwoju dla danego kraju?

Czy istnieją na terenie danego kraju instytucje państwowe, uczelnie, inne instytucje mające znaczenie gospodarcze i militarne, oraz jeśli istnieją, to w czyim interesie działają, czyli kto tak naprawdę z kolei nimi steruje?

Przykładem systemu sterownego może być kraj w stanie zależności kolonialnej lub będący pod zaborem. Sterowanie życiem narodu przez zaborców czy kolonizatorów, może często polegać na prowadzeniu w podbitym kraju gospodarki rabunkowej, wyniszczającej zasoby naturalne i osłabiającej potencjał biologiczny podbitej ludności – jest to więc przykład sterowania w sposób niezgodny z interesami podbitego kraju. Ten który steruje podbitym krajem tj. zaborca lub kolonialista, stara się nie dopuszczać do rozwoju w podbitym kraju, niezależnych od niego instytucji, takich jak np. uczelnie, albo innych instytucji mających znaczenie militarne bądź gospodarcze.

Kolejnym systemem sterowania państwami jest system samosterowny. Polska jest przykładem takiego właśnie systemu sterowania. Państwo posiada własne organy instytucjonalne, uczelnie, instytucje naukowe, instytucje kierownicze, instytucje gospodarcze, militarne, jednak są one tak bardzo powiązane z byłą metropolią lub innymi krajami imperialistycznymi, że działają one w interesie tych krajów.

Ważnym elementem tego rodzaju uzależnienia jest sterowanie pośrednie, polegające na programowaniu elity neokolonii – zarówno w sferze poznawczej jak i decyzyjnej. W zakresie sfery poznawczej, elity polityczne neokolonialnego kraju są kształcone na zagranicznych uczelniach, w kraju który w rzeczywistości rządzi za pomocą tych elit, krajem o systemie samosterownym.  Od wielu już lat ludzie rządzący Polską są szkoleni na zagranicznych uczelniach i specjalnie przygotowywani do tego aby rządzili w interesie obcych państw.

W zakresie procesów decyzyjnych, uzależnia się taki kraj neokolonialny na płaszczyźnie ideologicznej, chodzi o narzucenie własnej tj.sterującego, ideologi. Np. imperializm brytyjski wciągał elity swych dawnych kolonii – z Indiami na czele – do angielskich lóż wolnomularskich, gdzie byli oni poddawani programowaniu w duchu ideologii liberalno-wolnomularskiej. Z kolei amerykański imperializm stara się narzucać światu swoją wersję ideologii, tzw. poprawności politycznej.  W Polsce w okresie PRLu agentury i inne kanały wpływu radzieckie były stopniowo wypierane przez inne – niemieckie, amerykańskie, izraelskie, francuskie itd. – które w końcu przejmowały kontrolę nad Polską. Ujawniło się to po 1989 roku, zwłaszcza gdy Polska stała się członkiem UE i główna część jej prawa jest stanowiona przez zewnętrznego organizatora w Brukseli, nie zawsze zgodnie z polskim interesem.

System samosterowny funkcjonuje w interesie i z korzyściami dla zewnętrznych krajów, które pośrednio nim sterują. Kraj sterowany w systemie samosterownym nie posiada własnego programu. Wyłącznym bowiem posiadaczem programu jest sterujący organizator z zagranicy.

W zeszłym, 2015 roku, nagle okazało się, że ani PIS ani PO nie miały opracowanych konkretnych programów rozwoju dla Polski.  Zaczęły je dopiero tworzyć, kiedy zorientowali się, że środowiska patriotyczne desperancko poszukiwały ekspertów w celu stworzenia suwerennego programu rozwoju dla Polski. Wtedy to obie partie PO i PIS „wysprzątały” szybko ekspertów z rynku, proponując im współpracę, żeby przypadkiem patriotom nie udało się stworzyć programu, wygrać wyborów i wyzwolić się z jarzma niewoli.  Całkiem natomiast niedawno wyszło na jaw że Program tzw. plan Morawieckiego dla Polski był najprawdopodobniej tworzony przez zagranicznych ekspertów. Wcale bym się nie zdziwiła biorąc pod uwagę ogromne kredyty jakie zostaną wzięte od zagranicznych bankierów w celu realizacji tego programu. Wcale bym się również nie zdziwiła, jeśliby głównymi beneficjentami tych funduszy były zagraniczne korporacje, posiadające swoje jednostki badawczo-rozwojowe w Polsce.  A potem każą sobie płacić za patenty. Mam nadzieję że się mylę.

Całkowite uniezależnienie się od zewnętrznego organizatora, czyli od sterującego z zagranicy,  następuje dzięki wyposażeniu systemu samosterownego w organ spełniający taką funkcję jaką spełnia organizator czyli sterujący. Taki organ w systemie autonomicznym nazywa się homeostatem. Trzeba zatem stworzyć własny program, wykształcić własne elity oraz wprowadzić zamiast obcych ideologii, własny system wartości oparty np. na wartościach cywilizacji łacińskiej.

Wszytko po to, aby z kraju o systemie samosterownym stać się krajem autonomicznym. Kraj sterowany w systemie autonomicznym, jest krajem suwerennym, może się sterować bez zewnętrznego organizatora, jest on sam swoim organizatorem i steruje się we własnym interesie. Co więcej, układ samodzielny, czyli autonomiczny sterujący inne układy staje się przez to ich organizatorem.

W cywilizacji łacińskiej, w systemie autonomicznym, grupa czy organizacja społeczna, zarówno religijna jak i świecka, jest organizatorem życia narodu i steruje nim zgodnie ze swoim interesem lub zgodnie z interesem całości narodu. Grupa społeczna zdolna do pełnienia funkcji organizatora musi wypracować program dla narodu, zgodny z jego interesem, zawierający cel i metody jego realizacji. Taki program może powstawać niezależnie od instytucji państwowych, albo nawet wbrew nim. Musi się on opierać na kulturze narodowej, wytworzonej w ramach własnej cywilizacji – np. naród Polski pod zaborami tworzył swoją kulturę w oparciu o cywilizację łacińską.

Przykładami krajów o autonomicznym systemie sterowania jest między innymi: Wielka Brytania, Rosja, USA, Chiny. Miejmy nadzieję że i Polska już wkrótce stanie się również krajem suwerennym, z własnym autonomicznym systemem sterowania.

Zatem twórzmy programy rozwoju dla Polski oraz studiujmy w akademi dla przyszłych elit politycznych, na stronie internetowej: www.akademiaszczescboze.wordpress.com

W ninijeszym wykładzie wykorzystałam fragmenty z książki śp. Doc. Józefa Kosseckiego pt. „Naukowe podstawy nacjokratyzmu”.

Teresa Garland

p.s. Powyższy artykuł jest osobistą refleksją autorki.

Annunci

Rispondi

Effettua il login con uno di questi metodi per inviare il tuo commento:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...